{"id":2,"date":"2023-12-16T13:19:17","date_gmt":"2023-12-16T12:19:17","guid":{"rendered":"http:\/\/kinema.swojadroga.com.pl\/?page_id=2"},"modified":"2023-12-24T01:03:33","modified_gmt":"2023-12-24T00:03:33","slug":"przykladowa-strona","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kinema.swojadroga.com.pl\/","title":{"rendered":"KINEMA – scenariusz, kt\u00f3ry napisa\u0142o \u017cycie."},"content":{"rendered":"\n

<\/h2>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n

<\/p>\n\u201c Robienie film\u00f3w to szansa na prze\u017cycie wielu \u017cy\u0107\u201d<\/strong>
Robert Altman<\/strong>
<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"Kierownictwo<\/figure>
\n

Bywa\u0142 kaskaderem, kierowc\u0105 i stra\u017cnikiem gwiazd. Robi\u0142 za dublera, powiernika sekret\u00f3w, wygodne alibi,  nia\u0144k\u0119,  go\u0144czego i casting. \u015awietnie sprawdza\u0142 si\u0119 w roli kreatywnego ksi\u0119gowego. Grywa\u0142 epizodyczne role – biskupa, urz\u0119dnika, kamerdynera. Cho\u0107 nie przeszed\u0142 drogi od pucybuta do milionera, bo historia ta rozgrywa si\u0119 w socrealistycznej fabryce sn\u00f3w, bohater tej opowie\u015bci ca\u0142e doros\u0142e sp\u0119dzi\u0142 na urzeczywistnianiu filmowych wizji wielu polskich tw\u00f3rc\u00f3w. <\/p>\n\n\n\n

Od Kana\u0142u<\/em> Andrzeja Wajdy (1956) do Dnia wielkiej ryby<\/em> Andrzeja Bara\u0144skiego (1996): 40 lat pracy w kinematografii, 86 film\u00f3w! W czo\u0142\u00f3wkach figuruje pod has\u0142ami: organizacja zdj\u0119\u0107, asystent kierownika produkcji, kierownictwo zdj\u0119\u0107, organizacja produkcji, II kierownik produkcji, kierownik planu, wsp\u00f3\u0142praca produkcyjna. W latach 50. i 60. pracowa\u0142 przy realizacji: Eroiki,<\/em> Or\u0142a<\/em>, Lotnej<\/em>, Do widzenia do jutra<\/em>, Niewinnych czarodziei, Samsona<\/em> i Milczenia. <\/em>Organizowa\u0142 produkcje i wsp\u00f3\u0142kierowa\u0142 planem Faraona<\/em>. Pracowa\u0142 i przyja\u017ani\u0142 si\u0119 ze Stanis\u0142awem R\u00f3\u017cewiczem, Wojciechem Hasem, Leonem Niemczykiem. By\u0142 pierwszym prezesem firmy produkcyjnej Skorpion Art<\/em> Paw\u0142a Rakowskiego. Nigdy jednak nie chcia\u0142 zosta\u0107 kierownikiem produkcji, bo ta funkcja usadza za biurkiem, a jego \u017cywio\u0142em by\u0142a praca z lud\u017ami, w terenie.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n\n\n
<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n

\n
\"\"
Plan filmu “Po\u0142udnik Zero”, re\u017c.W. Podg\u00f3rski – rok produkcji 1970; A.Or\u0142owski – wspo\u0142praca produkcyjna<\/em><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n\n\n

Raz, kiedy sko\u0144czy\u0142 si\u0119 przydzia\u0142 na pa\u0144stwowe fundusze, a do budowanej w Raduczu dekoracji trzeba by\u0142o dokupi\u0107 desek – poprosi\u0142 rachunek na osob\u0119 prywatn\u0105: Kazimierza Wielkiego, adres: \u0141\u00f3d\u017a, \u0141\u0105kowa 29 – i go rozliczy\u0142. Innym razem, na pro\u015bb\u0119 Kutza, zwerbowa\u0142 do filmu polsk\u0105 dopelgangerk\u0119 Marilyn Monroe, kt\u00f3ra akurat jad\u0142a kolacj\u0119 w tej samej restauracji, co oni. W filmie Upa\u0142<\/em> zagra\u0142a przechadzaj\u0105c\u0105 si\u0119 przez pogr\u0105\u017con\u0105 w majakach Warszaw\u0119 miss lata. Dosta\u0142a rol\u0119 niem\u0105, bo okaza\u0142o si\u0119, \u017ce kiedy otwiera\u0142a usta, ca\u0142y czar pryska\u0142. W Lotnej<\/em>, gdy pi\u0119kna  klacz rasy arabskiej nadzia\u0142a si\u0119 podczas jednego z bitewnych uj\u0119\u0107 na wystaj\u0105c\u0105 w polu lanc\u0119 i trzeba by\u0142o j\u0105 dobi\u0107, a og\u0142oszenia dawane w og\u00f3lnopolskich gazetach w poszukiwaniu dublerki nie dawa\u0142y efektu, kto wyrusza na poszukiwanie klaczy? Tak w\u0142a\u015bnie sp\u0119dzi\u0142 swoje \u017cycie – na planie zdj\u0119ciowym, na zmian\u0119 zapinaj\u0105c wszystko na ostatni guzik b\u0105d\u017a ratuj\u0105c sytuacj\u0119, kiedy si\u0119 wali\u0142o i pali\u0142o. W\u0142a\u015bnie wtedy by\u0142 w swoim \u017cywiole.<\/p>\n\n\n\n

Nale\u017cy zaznaczy\u0107, \u017ce m\u00f3wimy o czasach, w kt\u00f3rych nie by\u0142o maili, telefon\u00f3w kom\u00f3rkowych, efekt\u00f3w specjalnych. Ta\u015bma kosztowa\u0142a fortun\u0119 i by\u0142a bardzo wra\u017cliwa na warunki atmosferyczne, a plan na kolejny dzie\u0144, ustalany wieczorem po zdj\u0119ciach, musia\u0142 by\u0107 przepisany przez kalk\u0119 na maszynie i dostarczony do wszystkich cz\u0142onk\u00f3w ekipy, zanim po\u0142o\u017cyli si\u0119 spa\u0107. W tych warunkach trzeba by\u0142o dopilnowa\u0107 najmniejszych szczeg\u00f3\u0142\u00f3w: sprz\u0119tu, kostium\u00f3w, kierowcy, obiad\u00f3w, zakwaterowania. Ka\u017cdy rekwizyt musia\u0142 zosta\u0107 zabrany na plener, ka\u017cdy cz\u0142onek ekipy poinformowany o swoich zadaniach, ka\u017cdy metr ta\u015bmy dobrze wykorzystany. A i tak nie mo\u017cna by\u0142o przewidzie\u0107 i unikn\u0105\u0107 pomy\u0142ek, wi\u0119c lwi\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 tej pracy by\u0142o wychodzenie z sytuacji niemo\u017cliwych.<\/p>\n\n\n\n

Film by\u0142 jego \u017cyciem. Zmie\u015bci\u0142y si\u0119 w nim jeszcze dwie pasje: jazz i motoryzacja. Kobiety, to by\u0107 mo\u017ce najbardziej skomplikowany w\u0105tek jego \u017cyciorysu. Matka, kt\u00f3rej nie by\u0142o i kt\u00f3ra zgin\u0119\u0142a w niewyja\u015bnionych okoliczno\u015bciach. \u017bona, tak blisko spokrewniona, \u017ce musia\u0142 zdoby\u0107 dyspens\u0119 rodziny i ko\u015bcio\u0142a, by j\u0105 po\u015blubi\u0107. C\u00f3rki, w kt\u00f3rych wychowaniu i dorastaniu praktycznie nie uczestniczy\u0142, i kt\u00f3re tak naprawd\u0119 pozna\u0142 dopiero kiedy zosta\u0142 sam, na kilka lat przed \u015bmierci\u0105. Po drodze wydarzy\u0142a si\u0119 wojna, walka w podziemiu, s\u0142u\u017cba w lotnictwie, odsiadki w wi\u0119zieniu, socjalizm, demokracja, Szko\u0142a Polska i cztery dekady pracy w polskim filmie. Prawie wiek istnienia wype\u0142niony lud\u017ami, zdarzeniami, momentami, kt\u00f3rych starczy\u0142oby na epick\u0105 ekranizacj\u0119. Pod koniec \u017cycia, kiedy go spotka\u0142am, cz\u0119sto cytowa\u0142 Hitchcocka: \u201cFilm to \u017cycie, z kt\u00f3rego wymazano plamy nudy\u201d – wtedy, nie pracuj\u0105c ju\u017c prawie dwadzie\u015bcia lat, czu\u0142, \u017ce tonie w tej plamie. Kiedy opowiada\u0142 mi o pracy w filmie, o\u017cywia\u0142 si\u0119, a ja czu\u0142am si\u0119 jak w kinie.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Plan serialu “\u017bycie na gor\u0105co”, re\u017c. A.Konic – rok produkcji 1978; od lewej kierownik planu Arkadiusz Or\u0142owski; odtw\u00f3rca g\u0142\u00f3wnej roli Leszek Teleszy\u0144ski; autor zdj\u0119\u0107 Antoni W\u00f3jtowicz .<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
<\/div>\n<\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
\n
\n
\n
\"Skimiatycze,<\/figure>
\n

\u201eM\u00f3j Carlo Ponti\u201d – m\u00f3wi\u0142a o nim polska Sophia Loren, Gra\u017cyna Szapo\u0142owska – \u201cWzrost si\u0119 zgadza, g\u0142owa si\u0119 zgadza, tylko kasa nie ta!\u201d. Za to fantazja – u\u0142a\u0144ska! Rzeczywi\u015bcie wzrost – jak sam mawia\u0142 – mia\u0142 \u2018pod\u0142y\u2019, podobnie jak Ponti: 165cm,  a im by\u0142 starszy by\u0142, tym podlejszy si\u0119 stawa\u0142. St\u0105d jego sta\u0142y atrybut –  czapka: bosmanka, lub ameryka\u0144ska tir\u00f3wka z daszkiem, na\u0142o\u017cona zawadiacko, p\u0142ytko, by doda\u0107 sobie centymetr\u00f3w. Z domu nie rusza\u0142 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c bez sk\u00f3rzanej saszetki – ma\u0142ego centrum dowodzenia, mia\u0142 tam wszystko, czego akurat potrzebowa\u0142 – oraz zegarka. Tych mia\u0142 ca\u0142y asortyment od fejkowego Rolexa, kt\u00f3ry p\u00f3ki si\u0119 nie rozpad\u0142, wygl\u0105da\u0142 jak prawdziwy, przez  szwajcarskiego nakr\u0119canego Delbana z lat 60., po wizytowego eleganckiego Tissota. W zanadrzu mia\u0142 gar\u015b\u0107 innych, mniej warto\u015bciowych, kt\u00f3re ubiera\u0142 w warunki \u2018polowe<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n

Dzi\u015b dosta\u0142by \u0142atk\u0119 gad\u017ceciarza, cho\u0107 obrastanie w przedmioty, bardziej ni\u017c ch\u0119ci\u0105 posiadania i bajeru, podyktowane by\u0142o u niego potrzeb\u0105 bycia przygotowanym na wszystko, co mo\u017ce na planie si\u0119 zdarzy\u0107. Osobi\u015bcie, z ca\u0142ego zestawu sta\u0142ego wyposa\u017cenia, najbardziej lubi\u0142am jego okulary z opuszczanymi s\u0142onecznymi klapkami, a przede wszystkim filmowe wyczucie momentu i gestu, z jakim je nak\u0142ada\u0142. Towarzyszy\u0142o temu cz\u0119sto jedno z jego nadwornych powiedzonek, wyg\u0142aszane g\u0142\u0119bokim, nieco komicznym, tenorem, niczym pozakadrowy voice-over<\/em>: \u201dHaj- lajf, bon ton, savoir vivre, pardon<\/em>\u201d, czy \u201cTego tamtego, figo fago, kawa marago, kobieta nago\u201d. Kurtyn\u0119 ciemnych szkie\u0142 opuszcza\u0142 tak\u017ce w momentach, gdy dopytywa\u0142am go o wyb\u00f3r koloru. Prawdopodobnie b\u0119d\u0105c p\u00f3\u0142-daltonist\u0105, wymigiwa\u0142 si\u0119 od wyboru tekstem w stylu: \u201cno taki seledyn – ecru\u201d. Na zdj\u0119ciach z m\u0142odo\u015bci, bardziej ni\u017c Carlo Pontiego, przypomina Jacka Nicolsona. Z zakolami jeszcze przed dwudziestk\u0105, troch\u0119 wariat, z chochlikami w oczach, <\/em>a troch\u0119 bon vivant<\/em>, kt\u00f3ry przysadziste rozmiary maskuje nienagann\u0105 elegancj\u0105.<\/p>\n<\/div>

\"Produkcja<\/figure><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
\n
<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Nie zachowa\u0142o si\u0119 zbyt wiele zdj\u0119\u0107 z okresu przed i zaraz po wojnie. Zbi\u00f3r wybucha w latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych, kiedy Or\u0142owski zaczyna prac\u0119 w filmie. Ale i ta kolekcja to tylko resztki po trybie likwidowania \u015blad\u00f3w swojego istnienia, kt\u00f3ry w\u0142\u0105czy\u0142 mu si\u0119 wraz z przekroczeniem progu 90-tki. By\u0142 typem cz\u0142owieka, kt\u00f3rego dusza, energia, cokolwiek jest w nas poza materi\u0105, by\u0142y tak \u017cywe, \u017ce gdyby wymieni\u0107 mu cia\u0142o, spokojnie m\u00f3g\u0142by prze\u017cy\u0107 kolejny intensywny wiek istnienia. Do ko\u0144ca pozosta\u0142 m\u0142ody duchem, ale w pewnym momencie musia\u0142 zaakceptowa\u0107, \u017ce cia\u0142o za nim nie nad\u0105\u017ca. Z wszczepionego w wieku sze\u015b\u0107dziesi\u0119ciu lat \u201chart stymulejtora\u201d najcz\u0119\u015bciej sobie \u017cartowa\u0142, urz\u0105dzaj\u0105c rodzinie i znajomym, r\u00f3wnie\u017c na lotnisku, figle w postaci scenek zatrzymania akcji serca. Dopiero ograniczenie mobilno\u015bci, kt\u00f3re pojawi\u0142o si\u0119 po 80-tce, zaczyna zmienia\u0107 go jako cz\u0142owieka. <\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n
\n
\n
\"\"<\/figure>
\n
\"\"<\/figure>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Samoch\u00f3d to by\u0142 ostatni bastion jego m\u0119sko\u015bci. Pozwala\u0142 mu zachowa\u0107 niezale\u017cno\u015b\u0107. Dawa\u0142 poczucie wolno\u015bci. Nie raz urywali\u015bmy si\u0119 na przeja\u017cd\u017cki bez celu jego ukochanym Renault. By\u0142 zapalonym kierowc\u0105, uwielbia\u0142 motoryzacj\u0119. Za\u0142o\u017cy\u0142 kom\u00f3rk\u0119 ZPMot w \u0141\u00f3dzkim Centrum Filmowym i kilka dekad dorabia\u0142 w\u015br\u00f3d koleg\u00f3w w filmie, po\u015brednicz\u0105c w handlu autami. By\u0142 przewodnicz\u0105cym wsp\u00f3lnoty gara\u017cowej na osiedlu, a zebrania, w kt\u00f3rych \u017cywo uczestniczy\u0142 r\u00f3wnie\u017c jego s\u0105siad Leon Niemczyk, odbywa\u0142y si\u0119 w jego gara\u017cu na \u0142\u00f3dzkich Ba\u0142utach. Ka\u017cda opowiadana przez niego historia zawiera\u0142a zawsze szczeg\u00f3\u0142owy opis pojazdu, jakim si\u0119 w\u00f3wczas przemieszcza\u0142. Pod  koniec \u017cycia, kiedy siada\u0142 mu s\u0142uch, wzrok i refleks, zdarza\u0142y si\u0119 ryzykowne sytuacje na drodze z jego udzia\u0142em. Wiedzieli\u015bmy, \u017ce mo\u017ce stwarza\u0107 niebezpiecze\u0144stwo, ale nikt z nas nie mia\u0142 serca odebra\u0107 mu kluczyk\u00f3w do wolno\u015bci. Je\u017adzili\u015bmy wi\u0119c z nim cz\u0119sto, bo niewiele m\u00f3g\u0142 ju\u017c wtedy chodzi\u0107. Zatrzymywali\u015bmy si\u0119 po knajpach, przydro\u017cnych restauracjach, jedli\u015bmy sznycle, kluski k\u0142adzione, \u015bledzie z grubo rypan\u0105 sa\u0142atk\u0105. Zim\u0105, przy szklaneczce brandy, w du\u017cym pokoju, w skarpetkach na dywanie, ta\u0144czyli\u015bmy swinga do jego niesko\u0144czonej kolekcji winylowych p\u0142yt.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\n

Nawet dla nas, jego bliskich, do ko\u0144ca chcia\u0142 zachowa\u0107 twarz – mask\u0119, jak pisz\u0119 jego kolega – Janek, na odwrocie zdj\u0119cia si\u00f3dmego marca 1944. Janek wygl\u0105da jak Humprey Bogart, w stylowym filcowym kapeluszu, w mi\u0119kkim, romantycznym \u015bwietle rozmywaj\u0105cym jego pod\u0142u\u017cny owal twarzy. To nie Bogart, jakiego znamy z Casablanki. Zm\u0119czony i cyniczny, bez z\u0142udze\u0144 o \u015bwiecie i mi\u0142o\u015bci, w ostrym, kontrowym \u015bwietle, wydobywaj\u0105cym ka\u017cdy z licznych \u015blad\u00f3w, kt\u00f3re pozostawi\u0142o \u017cycie na przecie\u017c tylko czterdziestokilkuletniej twarzy. Obawiam si\u0119, \u017ce Janek nie mia\u0142 szansy sprawdzi\u0107, czy starzeje si\u0119 jak Bogart. Jedyny \u015blad, kt\u00f3ry po nim pozosta\u0142, to zdj\u0119cie wykonane w zak\u0142adzie fotograficznym Kochan\u00f3wny w Radomsku, na kt\u00f3rego odwrocie napisze\u201d \u201cSwojemu najlepszemu koledze – Arkowi\u201d.<\/p>\n<\/div>

\"\"<\/figure><\/div>\n\n\n\n
<\/figure>
\n

<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

\n
<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>
\n

Or\u0142owski niewiele m\u00f3wi\u0142 o tamtych czasach, o tych paru zdj\u0119ciach, widok\u00f3wkach z innego \u015bwiata, kt\u00f3ry znikn\u0105\u0142 jak jego  przyjaciele, kt\u00f3rych zabra\u0142a wojna. Nie chcia\u0142 do tego wraca\u0107. Dawa\u0142 si\u0119 nam\u00f3wi\u0107 jedynie, kiedy m\u00f3g\u0142 opowiedzie\u0107 histori\u0119 z zbawn\u0105 puent\u0105. Tak\u0105 w\u0142a\u015bnie przybra\u0142 mask\u0119 – komika, zabawiacza, \u2018czaso-umilacza\u2019 – jakby w pewnym momencie swojego \u017cycia zawar\u0142 z losem, bogiem, czy mo\u017ce samym sob\u0105, zak\u0142ad, \u017ce je\u015bli prze\u017cyje, to nigdy nie b\u0119dzie bra\u0142 \u017cycia zbyt powa\u017cnie. Tego si\u0119 trzyma\u0142. Jasnej strony ulicy. Nawet je\u015bli wymaga\u0142o to dochodzenia do \u015bciany. Mo\u017ce to jaka\u015b w\u0142a\u015bciwo\u015b\u0107 ludzi, kt\u00f3rzy otarli si\u0119 o \u015bmier\u0107, spojrzeli jej w oczy i prze\u017cyli, z cz\u0119sto niewyja\u015bnionych dla nich przyczyn. Maj\u0105 oni ten dziwny naddatek, nie tyle \u015bwiadomo\u015bci, co wewn\u0119trznego czucia, \u017ce ich czas jest ograniczony. Ju\u017c zawsze jest to czas, kt\u00f3ry pozosta\u0142. To uruchamia w ludziach r\u00f3\u017cne rzeczy, ale odk\u0105d prze\u017cyjesz, zadajesz sobie pytanie: \u201cco chcesz z tym czasem zrobi\u0107?\u201d.<\/p>\n<\/div><\/div>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

<\/span>\"\"
\n

Jego ci\u0105gn\u0119\u0142o do bycia w\u015br\u00f3d ludzi, do wsp\u00f3lnego dzia\u0142ania, organizowania zespo\u0142u, realizowania oryginalnych pomys\u0142\u00f3w. Zastanawiam si\u0119 czasem, pr\u00f3buj\u0105c posk\u0142ada\u0107 w ca\u0142o\u015b\u0107 r\u00f3\u017cne kawa\u0142ki jego \u017cycia, czy gdzie\u015b g\u0142\u0119boko w sobie nie myli\u0142 bycia potrzebnym, z byciem kochanym. W zwi\u0105zku ze specyfik\u0105 pracy w produkcji filmowej, wi\u0119kszo\u015b\u0107 swojego doros\u0142ego \u017cycia sp\u0119dza na planie zdj\u0119ciowym. Jako niedzielny m\u0105\u017c i tata, z daleka ogl\u0105da jak dorastaj\u0105 jego c\u00f3rki, jak wychowuje je mama. Mo\u017ce by\u0142a to dla niego jaka\u015b forma ucieczki? Nie wiedzia\u0142 jak funkcjonowa\u0107 w domu, dzie\u0144 po dniu z rodzin\u0105, nigdy tego nie do\u015bwiadczy\u0142. Dylemat wyboru pomi\u0119dzy pasj\u0105 i prac\u0105 a domem i rodzin\u0105 towarzyszy mu ca\u0142e \u017cycie. Wiele decyzji o tym, w czym b\u0119dzie bra\u0142 udzia\u0142, czego cz\u0119\u015bci\u0105 stanie si\u0119 w \u017cyciu zawodowym, odb\u0119dzie si\u0119 kosztem rodziny.\u00a0<\/p>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Jedno jest pewne: kocha\u0142 by\u0107 na planie! Ka\u017cdy, kto z nim pracowa\u0142, a z kim rozmawiam, wspomina go z u\u015bmiechem. Wsp\u00f3\u0142pracownicy podkre\u015blaj\u0105, \u017ce nie istnieje cz\u0142owiek, z kt\u00f3rym Arek nie potrafi\u0142by si\u0119 dogada\u0107. \u201cDobry kierownik planu powinien mie\u0107 w sobie pi\u0119\u0107, mo\u017ce dziesi\u0119\u0107 procent poczucia artyzmu, a reszta to umiej\u0119tno\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142\u017cycia z lud\u017ami\u201d – powtarza\u0142 po czterdziestu latach pracy na planach- \u201cKierownik planu jest na granicy dw\u00f3ch \u015bwiat\u00f3w: produkcji i artyst\u00f3w, i musi ich jako\u015b pogodzi\u0107\u201d. “Jemu z jaki\u015b powod\u00f3w zawsze si\u0119 to udawa\u0142o” – potwierdza producentka Jola Rodziewicz-Rajzacher, z kt\u00f3ra zaczyna\u0142a w latach sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych prac\u0119 w produkcji pod jego skrzyd\u0142ami. Nie przypomina sobie, by przez te wszystkie lata Arek mia\u0142 z kim\u015b w bran\u017cy konflikt, co w tym zawodzie bardzo rzadko si\u0119 zdarza. Niejednokrotnie spina\u0142 i trzyma\u0142 wszystkich na planie, cho\u0107 jm\u00f3wi\u0105c o swojej pracy podkre\u015bla\u0142, \u017ce nie by\u0142 nikim wa\u017cnym, po prostu przygotowywa\u0142 to, czego filmowcy potrzebowali, a przy okazji bardzo to lubi\u0142.\u00a0<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Produkcja filmu “Ciemna Rzeka”, re\u017c. S.Szyszko – rok produkcji 1973; w okularach s\u0142oncznych po lewej stronie operator M.Kijowski, po prawej kierownik planu A.Or\u0142owski<\/em><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Kiedy przygotowuj\u0105c ten tekst s\u0142ucham wywiad\u00f3w i rozm\u00f3w z nim, tych, kt\u00f3re si\u0119 zachowa\u0142y. Kiedy tn\u0119, montuj\u0119 wszystkie inne wywiady, kt\u00f3re zbiera\u0142am, pr\u00f3buj\u0105c dowiedzie\u0107 si\u0119 wi\u0119cej o jego \u017cyciu. Uderza mnie jedna rzecz. Z ka\u017cdego jego nagrania, wywiadu, mo\u017cna montowa\u0107 dowolne kola\u017ce fenomenalnych anegdot. Nie ma tam meandrowania, opowiadania o swoim znaczeniu, nudnych i bezcelowych kawa\u0142k\u00f3w. Ka\u017cda dykteryjka opowiedziana jest tak, by na koniec wywo\u0142a\u0107 u\u015bmiech u odbiorcy. Zaczyna\u0142 mimochodem, wtr\u0105conym powiedzonkiem, wokaliz\u0105 na\u015bladuj\u0105c\u0105 okoliczno\u015bci b\u0105d\u017a spos\u00f3b m\u00f3wienia bohatera historii. Sam spos\u00f3b opowiadania zabiera\u0142 Ci\u0119 gdzie\u015b indziej, jak za pstrykni\u0119ciem palc\u00f3w by\u0142e\u015b w \u015brodku rozwijanej przez niego historii. Spokojnie m\u00f3g\u0142by obecnie zarabia\u0107 uprawiaj\u0105c stand-up comedy<\/em>.<\/p>\n\n\n\n