Projekt

W tym miejscu chciałabym podziękować wszystkim, którzy pomagali i wspierali mnie w realizacji tego przedsięwzięcia . Przede wszystkim rodzinie Arkadiusza Orłowskiego, która nie tylko podzieliła się ze mną swoją wiedzą, rodzinnymi archiwami i wspomnieniami, ale również dopingowała i wspierała mnie na rożnych etapach rozwoju tego projektu, a przede wszystkim obdarzyła zaufaniem. Szczególnie serdeczne wyrazy wdzięczności kieruje do córek mojego bohatera: Katarzyny Ziółkowskiej i Małgorzaty Orłowskiej – Lament, bez zaangażowania i wsparcia których, reportaż ten nigdy by nie powstał.

Bardzo serdecznie dziękuje rozmówcom, którzy poświęcili mi czas i zgodzili się na nagrania i publikację fragmentów wywiadów: producentce Jolancie Rodziewicz – Rayzacher; mistrzowi oświetlenia Januszowi Lamentowi; scenografowi Andrzejowi Halińskiemu; stryjecznej siostrze Arka – Ewie Orłowskiej.

Podziękowania kieruje również do twórców i redaktorów, którzy zgodzili się udostępnić mi nagrania wywiadów przeprowadzonych z Arkadiuszem Orłowskim – redaktorki i autorki Agnieszki Koryckiej – Sobotko, która przeprowadziła obszerny wywiad z Orłowskim do publikacji “Faraon. Rozmowy o filmie.” oraz twórcom krótkometrażowego dokumentu filmowego “Ekipa” reż. Lesław Dobrucki, Kuba Maciejko, Rafał Samborski, 2007, którzy zgodzili sie na wykorzystanie fragmentów audio wywiadu z filmu.

Dziękuje za rozmowy, i twórczą inspirację do “wczucia” się w bohatera, opiekunowi artystycznemu projektu scenariusza “To nie my” (inspirowanego biografią Arka) – reżyserowi i scenarzyście Leszkowi Dawidowi oraz Denijalowi Hasanovic – kierownikowi kursu scenariuszowego w Szkole Wajdy za prezycyjne i ostre “cięcia” oraz pytania, które prawdziwie dały mi do myślenia i popchnęły do ciekawych poszukiwań.

Wyrazy wdzięczności przesyłam również pracownikom Archiwum Państwowego w Częstochowie – w szczególności pani Alicji Adamus-Kowalik za niezwykle szybką i sprawną pomoc w szukaniu akt; entuzjastycznym i zaangażowanym pracownikom Muzeum Regionalnego im. Stanisława Sankowskiego w Radomsku w szczególności historykowi i kustoszowi Tadeuszowi Nowakowi, który w świetnej, cytowanej w reportażu, publikacji odzyskał pamięć o radomszczańskim Kinema oraz aktywistce i poetce Karolinie Gurazdzie-Grabarczyk, która w radomszczańskie środowisko mnie wprowadziła. Dziękuje pani Yvonne Gustin z Wydział Poszukiwań Arolsen Archives za nadzwyczajnie szybką odpowiedź dotyczacą dokumentów z Auschwitz oraz pani bibliotekarce w archiwum Filmoteki Narodowej, która cierpliwie udostępniała mi wszystkie teczki z mojej listy życzeń.

Dziękuje równie mocno za wsparcie techniczne i redakcyjne – Magdalenie Skalskiej, która pomogła mi w stworzeniu strony; Katarzynie Lis i Marzenie Jarząbek za tłumaczenia materiałów archiwalnych z języka niemieckiego oraz Elizie Gaust i Justynie Gawełko za wsparcie redakcyjne. Wszystkim tym, którzy słuchali i przegadywali ze mną tę historię, motywowali mnie do pracy, wspierali w trudnych momentach i wierzyli, że się uda: DZIĘKUJE !!!